اشکهایم تو را میسرایند، با من بمان
سالها گذشت من بزرگ شدم و تو بزرگتر، هر روز شاهد از بین رفتن شور و نشاط تو بودم و البته خمودگی کمرت. بدیهایم لابلای سفیدی موهایت رسواییام را نشانه رفته بودند چرا که تمام توان و بودنم را مدیون پیر شدن تو میدانم. امروز روز تولدم است و من در تنهایی خویش جشن سکوتی برای گذشتهام گرفتهام و میخواهم چند پاراگراف دلنوشته را که دور خودم چیدهام به افتخار تو، برای تو و به نام تو فوووووت کنم.
+ نوشته شده در شنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۳ ساعت توسط تیمور کاکایی
|
کتاب 
بیش
از 50 پایاننامه برتر دورههای آموزش عالی با محوریت موضوع رسانه در
قالب غرفه پایاننامههای مطبوعاتی ایران در اولین نمایشگاه نشریات تخصصی
به نمایش در میآید.
اگر از صد نفر «ايرانی» پرسيده شود، پس از شنيدن كلمه امتحان چه چيزی به ذهنتان میرسد؟ و به آنها گزينههايی همچون اضطراب، شب نخوابيدن، جزوه گرفتن از همكلاسیها و التماس به استاد برای گرفتن نمره را بدهی 90 نفر آنها بدون مكث و درنگ میگويند تقللللللب!!! و لام آن را به حدی با ضمه مشدد میگويند كه شيرفهم شوی گزينه تقلب را جا انداختهای. 
همين حس ِ خيلی وقت داريم بود كه تنبلمان میكرد (و باعث شد سر از دانشگاه آزاد در بیاریم). كه دست و دلمان نمیرفت به خواندن دقيق و درست و حسابی درسها … اما آذر ماه كه میرسيد هشدار معلمها هم برای خواندن درس شروع میشد که بچهها امتحانا نزدیکن ها!!! و این «های» آخر را جوری ادا میکردند که تمام لذتهای گذشته را در دلمان از بین میبرد و ما میماندیم و کوله باری از کتابهای نخوانده، جدول ضرب حفظ نکرده و ... .