ارتباطات 91

پاسخ:
نوسازی؛ علاوه بر الگوهای اقتصادی و تکامل اجتماعی، یک فرهنگ، ایدئولوژی و گفتمان است.
گفتمان؛ یعنی مجموعه‌ای از کلمات و نمادها که به طور منطقی از ساختارها و فراگردهای نوسازی حمایت کرده‌اند.
اصطلاح امروزی «جهان سوم» در این گفتمان ایجاد شده است که به آن «کشورهای توسعه نیافته» نیز اطلاق می‌شود.
در سه دهه بعد از جنگ جهانی دوم، نظام‌های دانش موجود در واقعیت‌های زندگی مردم جهان سوم،‌به تدریج با مفاهیم پیشرفت و توسعه وارد شده از غرب جایگزین شد. توسعه‌گرایی جدید،‌مداخله‌های نهادی در کشورهای جهان سوم را تسهیل کرد و ساز و کارهای کنترل را افزایش داد. در عوض، واقعیات زندگی مردم این کشورها به موضوعات علمی تبدیل شد و مردم کشورهای به اصطلاح توسعه نیافته،‌خود را «توسعه نیافته» تصورکردند.
 واقعیات اجتماعی و فیزیکی در دیالکتیک توسعه‌یافتگی و توسعه‌نیافتگی تولید و بازتولید شدند و روایت‌ها و ساختارهای دانش محلی نادیده گرفته شد.
 گفتمان اصلی توسعه، روندی سکولار داشت و ارزش‌های مذهبی را مانع توسعه می‌دانست.
گفتمان نوسازی همچنین دارای سوگیری مردسالارانه است که از طریق نهادهای توسعه آن را نهادینه می‌کند. گفتمان نوسازی، سوگیری شدیدی نسبت به محیط زیست دارد که در آن، طبیعت به منظور بهره‌کشی آزمندانه جهت رشد اقتصادی قابل دستکاری می‌باشد.